Gejsze z Gion od lat konkurują z gejszami z Pontochō. Oficjalna propaganda każe w tych pierwszych upatrywać istne fenomeny artystyczne, wychowane ściśle według rygorystycznych zasad, które rozpoczęły naukę tańca w dniu sześć-sześć-sześć (czyli 6 czerwca po swoich 6 urodzinach). Nie jest to do końca zgodne z prawdą. Oczywiście pewna grupa gejsz wychowywana jest w tradycyjny sposób; jednak w praktyce Gion angażuje również dziewczyny spoza Kioto i w kilka lat robi z nich „prawdziwe gejsze ze starej stolicy”. Społeczność Pontochō rzadko kształci na geiko dziewczyny z innych miast.

Jednak najzacieklejsze spory dotyczą tańca, którego uczą się wszystkie gejsze w całej Japonii. Taniec wchodzi w skład podstawowych i najważniejszych umiejętności geiko, ale tylko najzdolniejsze (i najładniejsze) tancerki raczą gości swoimi występami. Pozostałe panie zmuszone są doskonalić swe umiejętność gry na shamisenie i innych instrumentach, a na przyjęciach pełnią rolę akompaniatorek (i przy okazji w hierarchii społecznej Kioto traktowane są jako „gorsze”).

Tańce z Gion należą do Szkoły Inoue wzorującej się na teatrze nō , który ma bogatą i długą historię i od zawsze cieszył się poparciem dworu cesarskiego. Repertuar obfituje w setki różnych tańców, jednak niezależnie od stopnia ich skomplikowania, wszystkie opierają się na zestawie sformalizowanych ruchów (kata). Emocje wyrażane są za pomocą krótkich, delikatnych gestów, podkreślanych dramatyczną pauzą.
Tańce z Pontochō wywodzą się z plebejskiego teatru kabuki, którego sztuki nie znajdowały uznania wśród dworzan i oczywiście mają znacznie krótszą historię. Są one bogate i żywiołowe, zawierają mnóstwo ruchów, min i znaków wyrażających różne emocje. Plebejskie pochodzenie tego tańca jest zawsze przedmiotem drwin i nieprzyjemnych docinków pod adresem geiko z Pontochō, które bez cienia litości są krytykowane przez panie z Gion.

Warto wspomnieć, że oba hanamachi nieco inaczej podchodzą do kwestii wewnętrznej hierarchii społecznej. Choć w obu społecznościach przywiązuje się do niej olbrzymią wagę, to w Gion mniej utalentowane czy stojące niżej w hierarchii gejsze są w widoczny sposób gorzej traktowane. Ogólnie w Pontochō panuje swobodniejsza atmosfera niż w Gion.

Hm, piszesz tak o klientach? A jakie to uslugi oferowaly gejsze? I czy zarobek z tych uslug szedl do jakiejs osoby zarzadzajacej, a jakis marny procent dla niej, czy tez zarabialy na wlasny rachunek?

Duzo zarabiaja?

Przede wszystkim nikt obcy bez osoby wprowadzającej nie dostanie się na przyjęcie. Związane jest to z formą zapłaty za zabawę.

Jakbyście się czuli, gdyby po fajnej zabawie ktoś wręczył wam koszmarnie wysoki rachunek? Napewno zepsułby się wam humor. Pijany i zdenerwowany gość mógłby zresztą narobić kłopotów...(wyobraźmy sobie Polaka w takiej sytuacji. rzuciłby się z pięściami) Tak więc za przyjęcie płaci się, a właściwie płaci firma raz na miesiąc. Za pensje dla gejsz odpowiedzialne sa przede wszystkim kenbany (takie urzędy).

<post w rozbudowie, muszę znaleźć właściwe źróódła >

Może nie błysnę jakoś specjalnie ale z tego co ja się orientuję (ale mogę się mylić) to gejsze miały na kimonach znaki/herby swoich okia.

oto co znalazłam na grono.net 
sprawozdanie panny, która w Japonii mieszkała (mieszka nadal ?)

01/12/2006 12:21
krótka charakterystyka zawodu hostessy podlug dzielnic-

yokohama- 'siedzisz na dupie i sie usmiechasz, nic nie robisz' [tam wysylaja agencje dzialajace z polski]. bez agencji 10tys za dzien.

ueno i okolice- glownie karaoke bary, siedzisz i gadasz, brak macania, karaoke to dodatkowa frajda tylko ze laski nie umieja spiewac. ok. 12tys za dzien.

roppongi - pelno rosjanek bzykajacych sie za szampany, upija sie facetow i naciaga na szampany, intratny biznes- polka ktora tam pracowala wyjechala z pol mio jenow po 3 miechach, nie pracowala w zadnym klubie, dziala tylko na zasadzie drink back [czyli ktos ci kupuje alkohol a ty za to dostajesz pieniadze od klubu, za butelki wiecej]. brak stawek bo tam jest malo klubow z hostessami, wszystkie raczej pracuja luznie, na drinkbacki.
shinjuku - otwarta prostytucja, za szampana ciagna laski w klubach, na miejscu, nikt sie nawet nie kryje, uwaga na narkotyki, klienci albo inne zdziry... tfu, twoje kolezanki wspolpracowniczki moga ci cos dosypac. 'tancerki' tez tam sa. od 15tys za dzien w gore.
saitama - brak informacji z 1szej reki, ale slyszalam ze podobne do yokohamy [siedzisz i nic nie robisz] ale gorsze bo niebiezpieczne, ze sie upijaja... generalnie to ze niebezpieczne idzie z nazwa dzielnicy, jako ze saitama slynie z wiesniakow..
chiba - toze samo co i yokohama, ale tam agencje z polski nie dochodza. 10 tys za dzien.

no i perelka na koniec, czyli ginza- najwyzsze zarobki za najmniej pracy- od 12tys za dzien, przy czym dzien oznacza 4 godziny w przeciwienstwie do osmiu gdzie indziej [oprocz roppongi, tam nie ma okreslonego czasu pracy, kluby zamykaja sie roznie, bywa ze i o 1 po poludniu]. siedzisz i gadasz, po angielsku w dodatku, masz byc madra zebys miala o czym gadac z panami biznesmenami, trzeba elegancko sie ubrac i ladnie wygladac.

inne wsiurskie dzielnice, np. kawasaki [tam tez dochodza polskie agencje]- patrz chiba czy saitama.

(...) yakuzy bawia sie w ueno i shinjuku, w roppongi sa, ale tylko dla biznesow. i nie daj sie zmacac, wszedzie poza shinjuku oczywiscie masz prawo sie nie dac.

jedyna zaleta agentur jest to ze zalatwiaja ci wize, i pracujesz legalnie. niemniej jednak nie daje ci to zupelnie nic o ile nie chcesz pracowac na dzien [w trakcie dnia. ale do tego trzeba znac japonski]. ten zawod bez zadnych przeszkod mozna wykonywac nielegalnie.
nie istnieje cos takiego jak dobra agencja, nie istnieje cos takiego jak uczciwy agent to jest handel kobietami bejbe, hostesseria to cywilizowana prostytucja, tak sie to okresla. niemniej jednak jak masz glowe mozesz sporo zarobic i wyjsc z niepotrzaskana dupa i bez kaca moralnego.

koniec cytatu