Wiadomo, że w języku japońskim zlepki zapisywane えい[ei], おう[ou] etc, czyta się jako długie głoski, odpowiednio /eː/, /oː/ &c. Wiadomo też, że są słowa o różnych znaczeniach, które różnią się tylko długością jednej z głosek. Typowy przykład おじさん[ojisan] ≠ おじいさん[ojiisan].

ITT:
  Czy istnieją słowa, w których występuje zlepek /e.i/, /o.u/ albo inny tego typu?
  Czy istnieją dwa takie słowa, które różnią się tylko tym, że jedno ma /o.u/, a drugie w tym miejscu /oː/, lub podobnie?
  Wszak nie dałoby się takiej różnicy nijak zapisać w hiraganie.

※ Powyżej używałem konsekwentnie [a] do oznaczania wāpuro-rōmaji oraz /a/ do oznaczania wymowy w IPA, a temat jak każdy nagłówek miał tylko przyciągnąć czytelników.

Mniej więcej chodziło o to czy są jakieś słowa które właśnie tak się powinno czytać przez dwie oddzielne głoski. Bo skoro człowiek jest w stanie odróżnić (przy odrobinie wprawy) bez problemu /e/ od /eː/, to tym bardziej odróżnialne jest /e.i/ od /eː/. Choć nie jestem pewien co sam rozumiem pod słowem powinno. Mają oni tam jakiś odpowiednik polskiej RJP?

Jak Ci jakieś przyjdzie to się podziel. W japońskim jest dużo homonimów, ale to by oznaczało, że mogą być jeszcze różnie zapisywane do tego. Jednak nie całkiem o to mi chodziło. Przykładem mi pasującym byłoby gdyby oba słowa pisało się przez おう i jedno czytało przez /oː/, a drugie /oɯ/. Tego się nie da łatwo wyciągnąć ze słownika.

Ależ jest, choć oczywiście można jej nie zauważać. Ale właśnie, czy w japońskim można? Faktycznie wydawałoby się że tak, stąd pytanie.

Właśnie mi przypomniałeś, że istotnie w 永遠 ani w 英語 nigdy nie słyszałem jak /eː/. Ale nie wiem czy to raczej nie wymawiają bardziej jak dyftongi niż dwie oddzielne głoski, ale tu granica jest zbyt delikatna i tylko na moim słuchu polegać nie należy…
Ale z drugiej strony całkowicie porzucenie długości też nie jest możliwe, na przykład 冷蔵庫（れいそうこ） zawsze jest /ɺ̠eː.zoː.ko/. Nie brzmiałoby to bardzo dziwnie, gdyby ktoś powiedział /re.i.zo.u.ko/? Celowo zaznaczyłem podział, bo przecież w japońskim każda mora ma jednakową długość, więc to by na prawdę dziwnie brzmiało gdyby nie zwracać uwagi na długie głoski.


(Mam nadzieję, że nikt nie obrazi się za poprawianie diakrytyków w cytowaniu)

Dokładnie o to mi chodziło.
Dzięki za przykłady.

Choć nie jestem pewien czy to co masz na myśli można nazwać akcentem… W każdym razie widzę, że chodzi o to, iż dźwięki pochodzące z różnych części złożenia (rdzeni?) się nie „sklejają” i po prostu /o/ nie zmieni się w /oː/ (to różne głoski) przy złożeniu mimo, że po nim następuje /ɯ/. Na podanych przykładach wyraźnie to widać, ale mnie cały czas chodziło jednak o język mówiony, a w tym do czynienia mamy z głoskami a nie z kanji. Odniosłem się tylko do hiragany i wāpuro-rōmaji ze względu na specyficzny, potencjalnie niejednoznaczny (teraz widzę że nie tylko potencjalnie) zapis tych długich głosek.

Jeśli mowa o fonetyce to obiektywnie pojawiają się tam długie głoski i występuje iloczas. I nie ma imho znaczenia, czy będziesz o tym myślał jak o przedłużaniu jakiejś głoski, czy specyficznej wymowie jakichś kombinacji (choć mnie się wydaje, że to trochę nadmiarowy model w tym wypadku). A w polskim, niestety iloczas dawno zanikł. Ale każdy język w końcu ma trochę inną fonetykę.

Tak, faktycznie, literówka, powinno być oczywiście ‘zoː’ a nie ‘koː’. Poprawiłem.

Pozdrawiam.